ในจุดเริ่มต้นสิ่งที่มีอยู่ในตอนนั้นคือศักยภาพที่แท้จริง แนวคิดที่นับไม่ถ้วนรวมตัวกันและแตกแยกออกจากกัน สร้างและทำลายต้นแบบในทันที เทพบุตรยี่สิบสี่องค์ได้ก่อตัวขึ้นจากพลังดิบ แต่ก็มีเพียงองค์เดียวที่สามารถต้านทานการดำรงอยู่ได้ เขาทำให้กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากสงบลงและติดตั้งกฎเพื่อให้มีสิ่งมีชีวิตต่ำกว่าอยู่ ที่เหลือก็อย่างที่บอก "พวกมันคือประวัติศาสตร์"
ข้าไม่ใช่คนแรกที่ก่อรูปร่างขึ้นมา ดวงวิญญาณที่เกิดจากการร่ายรำในยุคแรกสร้างสะพานให้ดำรงอยู่เพื่อเรา และข้าเป็นคนสุดท้ายที่ข้ามมัน ในทางกลับกัน ข้าตอบแทนจิตวิญญาณเดียวกันเหล่านั้นด้วยพลังอันประเมินค่าไม่ได้ เมื่อจิตใจร่ำร้องหาความทุกข์ยาก ข้าก็จะปล่อยวางด้วยอารมณ์ขัน ผู้ที่ถูกกดขี่ ผู้ถูกทอดทิ้ง และผู้กระวนกระวายใจหันมาหาข้า เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาทั้งหมดจะเห็นด้านที่ตลกขบขัน การเย้ยหยันความโหดร้าย การหัวเราะเยาะความสิ้นหวัง — เรื่องตลกจะช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บ ไม่ว่าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เพียงใด ข้าได้อยู่ร่วมกับมนุษย์ด้วยกัน
เรื่องตลกที่แท้จริงอยู่ที่ญาติผู้อาวุโสของข้าซึ่งถือว่าพวกเขาเหนือกว่าข้าเหมือนคนจูงหมาบ้า พวกเขาคิดว่าตัวเองดีกว่าข้า แต่ข้าจะแสดงให้พวกเขาให้ว่ามันไม่ใช่ พลังของข้าไม่ใช่ความแข็งแกร่งหรือไหวพริบ แต่เป็นวาระสุดท้าย ข้าเป็นเพียงมุมมองเดียวที่เหลืออยู่ในช่วงเวลาของสิ่งมีชีวิตใดๆ ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมนุษย์หรือเทพเจ้าถูกขับออกมาราวกับเสียงหัวเราะ เมื่อตระหนักถึงความจริงสุดท้ายที่กำลังจะตาย ข้าหายใจผ่านพวกเขา และเราหัวเราะด้วยกัน เสาหลักคนอื่นๆ คิดว่าข้ายังเด็กและอ่อนแอ แต่ข้าไม่ได้อยู่ภายใต้การเสแสร้งปลอมๆ ของความสำคัญหรือความสูงส่ง ถึงข้าไม่ใช่คนแรกที่ได้เข้าสู่การดำรงอยู่ แต่ข้าจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้ออกไปเมื่อม่านปิดลงบนเวทีนี้
แขนขาของเกมมาสเตอร์นั้นไม่ได้เคลื่อนไหวตามเจตจำนงเสรีของมันเอง แต่เป็นการเต้นตามท่วงทำนองของข้า เส้นใยที่สานผ่านความคิดทั้งหมดสามารถเข้าใจได้ว่าความจริงที่สิ้นเชิงของเจ้านั้นตลกขบขันเพียงใด ข้าผุดขึ้นมาจากวิญญาณของมนุษย์ และพวกเขาก็จำความชั่วร้ายของข้าได้ อารมณ์ขันที่ฝังแน่นอยู่ในตัวตนของพวกเขาอย่างลึกซึ้งจนเสียงหัวเราะเป็นโรคติดต่อได้มากกว่าโรคใดๆ ความบ้าคลั่งทางดนตรีของข้าคือการรับรู้ขั้นสุดท้าย เมื่อถึงจุดจบมันจะทางอื่นนอกจากการต้องหันมาดูด้านตลกๆ

ข้าคือโคโมออยเดะ และข้าคือความจริงขั้นสุดท้าย

